Kullanıcı Tag Listesi

Hüseyin Cavid Şiirleri BENİM TANRIM Her kulun cihanda bir penahı var, Her ehl-i halın bir kıblegahı var, Herkesin bir aşkı, bir ilahı var, Benim tanrım güzelliktir, sevgidir. Haz etmedim fırkadan, cemiyetten,

Bu konu 6190 kez görüntülendi 38 yorum aldı ...
Hüseyin Cavid Şiirleri 6190 Reviews

    Konuyu değerlendir: Hüseyin Cavid Şiirleri

    5 üzerinden | Toplam: 0 kişi oyladı ve 6190 kez incelendi.

  1. #1
    AyMaRaLCaN - ait Kullanıcı Resmi (Avatar)
    Üyelik tarihi
    24.08.08
    Mesajlar
    11.462
    Konular
    5174
    Beğendikleri
    0
    Beğenileri
    26
    Bahsedildi
    0 Mesaj
    Etiketlenmiş
    0 Konu
    Tecrübe Puanı
    100
    @AyMaRaLCaN

    Standart Hüseyin Cavid Şiirleri

    Hüseyin Cavid Şiirleri


    BENİM TANRIM

    Her kulun cihanda bir penahı var,
    Her ehl-i halın bir kıblegahı var,
    Herkesin bir aşkı, bir ilahı var,
    Benim tanrım güzelliktir, sevgidir.
    Haz etmedim fırkadan, cemiyetten,
    Zevk alamam harpten, siyasetten,
    Bir şey duymam felsefeden, hikmetten,
    Benim ruhum güzelliktir, sevgidir.
    Güzel sevimlidir, cellat olsa da,
    Sevgi hoştur, sonu feryat olsa da,
    Uğrunda benliğim berbat olsa da,
    Son dildarım güzelliktir, sevgidir.
    Güzelsiz bir gülşen zindana benzer,
    Sevgisiz bir başta akrepler gezer,
    Ne görsem, hangi bezme etsem güzar,
    Hep duyduğum güzelliktir, sevgidir.


    Konu Bilgileri       Kaynak: www.azeribalasi.com

          Konu: Hüseyin Cavid Şiirleri

          Kategori: Azeri Şiirler

          Konuyu Baslatan: AyMaRaLCaN

          Cevaplar: 38

          Görüntüleme: 6190

    Sinemde yanar dağlar bahçeler bağlar yetim
    Sensizken canım ağlar bensizken memleketim
    Özüme bir kez dokun gör nasıl birisiyim
    Aşka aşıkken bile memleket delisiyim


  2. #2
    AyMaRaLCaN - ait Kullanıcı Resmi (Avatar)
    Üyelik tarihi
    24.08.08
    Mesajlar
    11.462
    Konular
    5174
    Beğendikleri
    0
    Beğenileri
    26
    Bahsedildi
    0 Mesaj
    Etiketlenmiş
    0 Konu
    Tecrübe Puanı
    100
    @AyMaRaLCaN

    Standart Cevap: Hüseyin Cavid Şiirleri

    BİR ZAMANLAR

    Bir zamanlar senin pembe gölgende,
    Pek bahtiyar idim nazlı dilberim,
    Henüz bahtiyarlık duyulmaz bende,
    Yalnız gülümserdi mahzun gözlerim.
    Ayrılık ne yaman dert imiş, aman!
    Sensiz halim günden güne perişan,
    Vuslat demlerini arar da her an,
    İzler yollarını yorgun gözlerim.
    Sensiz bütün duygularım bunalmış,
    Zihnim, fikrim durmuş, hep donakalmış,
    Uykum çekilmiş, gönlümü gam almış,
    Yalnız arar seni vurgun gözlerim.
    Sinemde yanar dağlar bahçeler bağlar yetim
    Sensizken canım ağlar bensizken memleketim
    Özüme bir kez dokun gör nasıl birisiyim
    Aşka aşıkken bile memleket delisiyim


  3. #3
    AyMaRaLCaN - ait Kullanıcı Resmi (Avatar)
    Üyelik tarihi
    24.08.08
    Mesajlar
    11.462
    Konular
    5174
    Beğendikleri
    0
    Beğenileri
    26
    Bahsedildi
    0 Mesaj
    Etiketlenmiş
    0 Konu
    Tecrübe Puanı
    100
    @AyMaRaLCaN

    Standart Cevap: Hüseyin Cavid Şiirleri

    GÖRMEDİM

    Bilmedim uydum şu mecnun gönlümün feryadına
    Aşka dil verdim, beladan başka bir şey görmedim
    Ruh-i mecruhum güzellerden vefa bekler yine
    Ben henüz asla cefadan başka bir şey görmedim
    Görmedim asla dikensiz gül, karanlıksız ışık
    Her visali daima takip eder bir ayrılık
    Söylüyorlar: “Daima zevk-i saadet var”, yazık!
    Seyredip boş iddiadan başka bir şey görmedim.
    Gördüğüm her muzdarip simaya duydum merhamet
    Yara, hem ağyara yar oldum da sevdim bicihet
    Aşina zannettiğim her yüzde heyhat! Akıbet
    Boş temelluktan, riyadan başka bir şey görmedim.
    Her muhabbet bir hıyanet, her gülüş bir hile
    Her saadet ruhu okşar pek sönük bir şuledir
    Belki var sehvim fakat gördüklerim hep böyledir
    Görmedim asla beladan başka bir şey görmedim.
    Sinemde yanar dağlar bahçeler bağlar yetim
    Sensizken canım ağlar bensizken memleketim
    Özüme bir kez dokun gör nasıl birisiyim
    Aşka aşıkken bile memleket delisiyim


  4. #4
    AyMaRaLCaN - ait Kullanıcı Resmi (Avatar)
    Üyelik tarihi
    24.08.08
    Mesajlar
    11.462
    Konular
    5174
    Beğendikleri
    0
    Beğenileri
    26
    Bahsedildi
    0 Mesaj
    Etiketlenmiş
    0 Konu
    Tecrübe Puanı
    100
    @AyMaRaLCaN

    Standart Cevap: Hüseyin Cavid Şiirleri

    ŞEYH SİNAN

    Uyan, ey pir-i hoşdil! Kalk ayıl bir hab-i rahatdan
    Kıyamettir kıyamet! Kalk uyan zevk al bu fırsattan
    Melekler gökten inmiş feyz alırlar hak-i pakinden
    Seçilmez şimdi asla makberin gülzar-i cennetten
    Donanmış her taraf pürşule yıldızlarla caizdir
    Ki, Tiflis arş-i pürehterle dem vursun rekabetten
    Ayıl ey şeyh-i vecdaver! Ayıl bak gör ne alemdir
    Cihan sermest olup raks eyliyor şevk-i şetaretten
    Uyup sen bir melek simaya sattın dini imanı
    Atıp ahkam-i Kuranı uzaklaştırdın tarikattan
    Fakat hoş bir tarikat koydun asla mahvolup gitmez
    Cihan durdukça parlar, yükselir, düşmez taravetten
    Ziyaretgahını gül buseler tezyin eder her an
    Sen ehli aşk için bir kabe yaptırdın muhabbetten
    Nedir manası aşkın? Söyleyenler nerde? Bir gelsin
    Görüp kutsiyet-i Sinan’ı lal olsun hacaletten
    Muhabbetsiz bütün mana-i hilkat şüphesiz hiçtir
    Muhabbettir evet, maksat şu pür efsane hilkattan.
    Sinemde yanar dağlar bahçeler bağlar yetim
    Sensizken canım ağlar bensizken memleketim
    Özüme bir kez dokun gör nasıl birisiyim
    Aşka aşıkken bile memleket delisiyim


  5. #5
    AyMaRaLCaN - ait Kullanıcı Resmi (Avatar)
    Üyelik tarihi
    24.08.08
    Mesajlar
    11.462
    Konular
    5174
    Beğendikleri
    0
    Beğenileri
    26
    Bahsedildi
    0 Mesaj
    Etiketlenmiş
    0 Konu
    Tecrübe Puanı
    100
    @AyMaRaLCaN

    Standart Cevap: Hüseyin Cavid Şiirleri

    SEVİNME, GÜLME KUZUM!

    Sevinme, gülme kuzum kimsenin felaketine
    Bu hal, evet, iyi bir şey değil sevinme sakın
    Sevinme başkasının hal-i pürsefaletine
    Dokunma kalbine bikeslerin, zavallıların.
    İnan ki bir acı söz, bir bakış, bir ince gülüş
    Kederli, sıtmalı kalbi tırmalar, yaralar
    O kalp avunsa da aldanma, incinip küsmüş
    Sağalmaz işte o, yıllar geçer de hep sızlar.
    Dokunma ruhum! Evet kinlidir felek, bir gün
    Kızar hemen gücenip intikam alır senden
    Bugün gülen yarın ağlar, sakın öğünme, düşün
    Düşün de munis ol, incitme, kırma kimseyi.
    Sinemde yanar dağlar bahçeler bağlar yetim
    Sensizken canım ağlar bensizken memleketim
    Özüme bir kez dokun gör nasıl birisiyim
    Aşka aşıkken bile memleket delisiyim


  6. #6
    AyMaRaLCaN - ait Kullanıcı Resmi (Avatar)
    Üyelik tarihi
    24.08.08
    Mesajlar
    11.462
    Konular
    5174
    Beğendikleri
    0
    Beğenileri
    26
    Bahsedildi
    0 Mesaj
    Etiketlenmiş
    0 Konu
    Tecrübe Puanı
    100
    @AyMaRaLCaN

    Standart Cevap: Hüseyin Cavid Şiirleri

    HÜBUTİ-ADəM





    Deyirlər bir zaman Adəmlə Həvva
    Yaşarmış rövzeyi-cənnətdə tənha.
    O bir məva ki, biganəyiz biz,
    Bu torpaqdan uzaq, qəmsiz, kədərsiz.
    O bir məva ki, ruhani, münəvvər,
    Uçarmış orda zərrinpər mələklər.
    O bir məva ki, nəşr eylər sərasər
    əməllər, nəşələr, güllər, çiçəklər.
    Gözəl, asudə bir məvayi-sevda;
    Geniş, azadə bir səhrayi-xülya.
    Xəzansız bir baharistani-cavid,
    Ki solmaz orda əsla bərgi-ümmid.
    Fərəhdən ağlar insan bəlkə, bilməm!
    Bulunmaz orda lakin hüznü matəm.
    əvət, bir öylə xoş məvadə tənha,
    Yaşarmış qayğısız Adəmlə Həvva.
    Yaşarmış məstü şeyda, şadü xəndan;
    Yaşarmış vəqfü-sevda, safü üryan.
    Deyilmiş süs geyim onlarca adət;
    Fəqət geydikləri bir tül ki, iffət.
    İki dildadei-zövqü şətarət,
    Olub vüslətgüzini-bəzmi-ismət;
    Gülümsər daimi bir sur içində,
    Yaşarkən öylə nuranur içində,
    Hücum etmiş də süfli ehtirasat,
    Qabarmış adəmiyyət hissi... heyhat!
    O ülviyyət, o ülvi sərmədiyyət
    Zəbuni-ehtiras olmuş nihayət.
    Nəhayət, incə bir vəhşi təmayil,
    O ülvi eşqi etmiş məhvü zail.
    Birər heykəl kimi məbhutü heyran,
    Hicab altında qalmışlar hərasan.
    Sararmış bət-bəniz, uçmuş təravət;
    Hücum etmiş haman rəngi-səfalət.
    O dəm ənvarə müstəğrəq, sərazad,
    Gözəl bir qız, səmavi bir pərizad,
    Gəlib həq canibindən əldə fərman,
    Demiş: çıx, ey səfalətpərvər insan!
    Çıx, ey qafil bəşər! Dəf ol, çəkil, get!
    Bu lahuti təfərrücgahı tərk et!
    Deyil layiq sana gülzari-cənnət...
    O süfliyyətlə hissi-adəmiyyət
    Bu ülviyyatı heç eylərmi idrak?
    “Çe nesbət xakra ba aləm-e pak?!”1
    Düşün, bax nerdəsin, bir kərrə anla!
    Bu məva öylə bir firdovsi-əla
    Ki, hər bir lövsdən, hər məfsədətdən,
    Bütün vəhşətdən ari bir nişimən...
    Sən əvvəl xeyrü şərdən bixəbərdin,
    Çocuq ruhilə bipərva gəzərdin.
    Nə buldun, qürbi-həqdən böylə sapdın?
    Düşün! Naqis bəşər, bir bax nə yapdın!?
    Bu gün qüdsiyyətin olmaqda bərhəm,
    Yazıq! Aldandın, ey biçarə Adəm!
    Təəssüf biəsər... Pək çox yanıldın,
    Nədamət bisəmər... Pək gec ayıldın.
    Edər lahutiyan səndən şikayət,
    Səninçin burda çox müşkül iqamət.
    Çəkil, get! Rəhbərin şəhmari-üsyan;
    Açılmış onda bax bir qövri-nisyan
    Ki, həp müzlim, kədərza, tabfərsa,
    Müləvvəs bir cədəlgah: iştə dünya!
    Deyilmişsən hərəmi-qüdsə məhrəm;
    Eşin Həvvayı al kəndinlə bahəm,
    Enib qıl aləmi-nasuti məskən,
    Nədir əzvaqi-dünya anla, öyrən!
    əzil, qəhr ol, keçənlər keçdi, heyhat!
    Budur həqdən səninçin son mükafat!
    Qoşarsın bir zaman məhkumi-xüsran,
    Ararsın gülşəni-lahuti giryan.
    Yaşarsan vadii-zillətdə məyus,
    Fəqət dönməz, o günlər keçdi, əfsus!
    Cahan durduqca həp nəslin bərabər
    Bu müdhiş zərbədən qurtulmaz, inlər.
    Bu qəflət eylə bir süfli cinayət
    Ki, verməz kimsəyə bir ləhzə rahət.
    Bu gün əxlaf üçün səndən əmanət
    Qalan yalnız fəlakətdir, fəlakət!..
    əmin ol, nerdə nəfs olmuşsa hakim:
    Həqiqi eşqi məhv etmiş məzalim,
    Kimin ülviysə ruhu, söz onundur,
    əsiri-nəfs olan daim zəbundur.
    Sinemde yanar dağlar bahçeler bağlar yetim
    Sensizken canım ağlar bensizken memleketim
    Özüme bir kez dokun gör nasıl birisiyim
    Aşka aşıkken bile memleket delisiyim


  7. #7
    AyMaRaLCaN - ait Kullanıcı Resmi (Avatar)
    Üyelik tarihi
    24.08.08
    Mesajlar
    11.462
    Konular
    5174
    Beğendikleri
    0
    Beğenileri
    26
    Bahsedildi
    0 Mesaj
    Etiketlenmiş
    0 Konu
    Tecrübe Puanı
    100
    @AyMaRaLCaN

    Standart Cevap: Hüseyin Cavid Şiirleri

    BAKIDA





    Balaxanı neft mədənlərinə gedərkən, Məsud ilə Şəfiqə arasında bir müsahibə.
    Şəfiqə bir az xəyalpərvərdir, uzaqdan neft buruqlarını görüncə,
    sevinərək Məsuda göstərir.

    Şəfiqə

    Uzaq, uzaq, çox uzaq yerdə iştə bir orman!
    Nasıl da xoş, nə qədər şairanə sərvistan!
    Bax, iştə bax, nədir onlar? Nə söylədinsə yalan...
    Gəzib dolaşsa — deyirdin — bu şəhri bir insan,
    Çiçəkli bir kiçicik bağçadan əsər bulmaz.
    O sərvlər səni təsdiq içinmi? Ay qurnaz!
    Nədir o mənzərə? Bir bax, nasıl da cazibədar
    Ki, hər baxışda doğar qəlbə bir süruri-bahar.
    O sərvlikdə gəzənlər deyilmi həp məsud?
    Deyilmi — allah için söylə — həpsi vəcdalud?

    (birdən-birə heyrətlə)

    Dəyişdi bət-bənizin, böylə zəhrxəndinlə
    Nə söyləmək diləyirsən? Aman, çapuq söylə!..

    Məsud

    Nə söyləyim, nə düşündünsə həpsi nəşəpəzir,
    Gözəl, sevimli, fəqət şairanə bir təsvir...
    Bu bir həqiqətə bənzər xəyali-müzlimdir
    Ki, pişgahi-nigahında şöylə dalğalanır.
    “Xəyal içində bəşər daima səadət arar.
    Həqiqətin üzü lakin, gülümsəməz, ağlar”.
    O sərvlər ki, uzaqdan sana təbəssüm edər,
    Bir az da yaxlaşalım: bax həmən təcəssüm edər:
    Önündə bir sürü dəhşətli, sisli abidələr
    Ki, daima saçar ətrafa kirli rayihələr,
    O sərvlikdə çayırdan, çiçəkdən iz yoxdur,
    Görürkən anlayacaqsan ki, həp bataqlıqdır.
    Gözəl, təmiz su bulunmaz, cəhənnəmi bir çöl...
    Ki zift axar, birikir, hər tərəf olur göl-göl...
    Bu “sərvlik” dediyin həp müləvvəs ehramlar,
    Çamurlu, hisli buruqlardır, öylə mənzərədar.
    Yığın-yığın bəşəriyyət o müzlim ormanda
    Yaşar, qoşar, çalışır zift içində hər yanda,
    Həyatı güldürəcək bir ümidə bağlanaraq,
    İş arxasınca qoşuşmaqda həpsi çırpınaraq.
    Bir az da yaxlaşalım, gör zavallı insanlar,
    Nələr çəkir yaşamaqçin! Nasıl yaşar onlar!
    Görüncə tab edəməzsən, acırsan, ağlarsan,
    Nədir bəlayi-məişət, duyarsan, anlarsan.
    Şəfiqə

    Xayır, o lövhəyi mən görmək istəməm, dönəlim...

    Məsud

    Fəqət neçin əcəba! Söyləməzmisən, gözəlim?

    Şəfiqə

    Neçinmi? Köksümü gəl dinlə, sonra halımı bil,
    Bax iştə, eylə tamaşayə varmı taqəti-dil?
    Birər-birər mənə anlatdığın o mənzərədən
    Könüldə hasil olur sadə, gizli bir şivən.
    Həmən dönüb gedəlim, məncə fəzlə seyr etmək.
    Yazıq!.. Bəlayi-məişət həyatı məhv edəcək.
    Ağır dəmirlərin altında həp əzilmək için
    Uzaq, fəqət çox uzaq, çox yabançı ölkələrin
    Fəqir, zavallı, səfalətkəşidə övladı,
    Qoşub gəlir iş için, həpsinin bu mötadı...
    Çoluq-çocuq, ana, həmşirə, qız, nişanlı, gəlin;
    Vətəndə həp gözü yollarda müztərib, qəmgin...
    Məlali-həsrətə düşgün kədərli ailələr,
    Bu gün, yarın deyə həp intizar içində mələr,
    Yarınkı gün, kimi məyus olub təvərrüm edər;
    Sönüb gedər, yaşamaz, cümlə kainatə küsər.
    Fəqət yaşar kimi, yəsü ümid içində yaşar,
    Soluq həyat ilə axş*** səhər yanar, sızlar.
    O binəvaları yad eylədikcə həp bunlar,
    Cəfayə, zəhmətə qarşı köküs gərib çapalar.
    Bu rəzmgahi-məişətdə yıpranır həpsi.
    O zift axan quyular onların əcəl qapısı...
    Səqətlənir çoxu qoldan, qabırğadan, beldən,
    Yarımcəsəd, yarıminsan qalıb düşər dildən.
    İkinci bir yeni zillət təməsxür eyləyərək
    Gülər zavallıya, bədbəxt adam nə yapsa gərək...
    Xayır, bu halı düşündükcə artıyor kədərim;
    O qanlı məzbəhə getməkdən ehtiraz edərim.
    O sərvlər nə imiş imdi anladım, bildim;
    Birər məzar daşıdır həp kədərnüma, müzlim.
    Uzaqdan öylə gözəlkən, təqərrüb etdikcə
    Xəyali, hissi üzər cangüza bir işgəncə.
    Xayır, bu kirli, müləvvəs mühitə mən varamam!
    Həmən çapuq dönəlim, hər şey anlaşıldı tamam.

    Məsud

    Fəqət çox aldanıyorsun, mənim gözəl mələyim,
    Düşündüyün gözəl, amma yanılma, sevdiciyim,
    Bu nəşəsiz, bu kədərza, bu müzlim aləmdən
    Ziyalanır bütün evlər, cahan olur rövşən.
    O zift axan quyular mənbəyi-səadətdir;
    Axıb gedən sular altundur, eyni sərvətdir.
    Bax, iştə həp o buruqlar birər böyük bütdür
    Ki, pişgahinə çox kimsə varmadan bükülür.
    Bu şəhr içində görüb duyduğun o hissi-nəşat,
    Bütün o dəbdəbələr, həp o anlı, şanlı həyat,
    Bütün o təntənələr, həp o süslü heykəllər
    Bu sisli, hisli buruqlarla iftixar eylər.

    Şəfiqə

    əvət!.. O sərvətü saman içində zənginlər
    Kədər nə... bilməyərək istirahət etsinlər!
    Fəqət zavallı fəqir orta yerdə qəhr olsun,
    Zəhərli qazları udsun da yıpranıb solsun.
    Səbəb nə? — səhhətə düşmən — o nəmli yerlərdə
    Fəqir olan çürüsün!.. Haqqü mədələt nerdə?

    Məsud

    Bu anlaşılmayacaq bir suali-müşkildir
    Ki, həll edilməsi zənnimcə qeyri-qabildir.
    Bu fikrə qarşı nə mazi cavab verdi, nə hal;
    Sənin bu fikrini kəşf eylər ancaq istiqbal...
    Sinemde yanar dağlar bahçeler bağlar yetim
    Sensizken canım ağlar bensizken memleketim
    Özüme bir kez dokun gör nasıl birisiyim
    Aşka aşıkken bile memleket delisiyim


  8. #8
    AyMaRaLCaN - ait Kullanıcı Resmi (Avatar)
    Üyelik tarihi
    24.08.08
    Mesajlar
    11.462
    Konular
    5174
    Beğendikleri
    0
    Beğenileri
    26
    Bahsedildi
    0 Mesaj
    Etiketlenmiş
    0 Konu
    Tecrübe Puanı
    100
    @AyMaRaLCaN

    Standart Cevap: Hüseyin Cavid Şiirleri

    YADİ-MAZİ



    Mazi!.. O gözəl xatireyi-şövqü şətarət,
    Hər an oluyor hafizəpirayi-təhəssür.
    Ati!.. O qaranlıq gecə, pürteyf mərarət,
    Daim eləyir ruhumu ləbriri-təəssür.

    Hərdəm nəzərim maziyi-pürnəşvəyə nazir,
    Cuşiş veriyor könlümə hala o mənazir.

    Hala o mənazir, o üfüqlər, o səmalər!..
    Ruhumda oyandırmada min sübhi-rəbii.
    Təqib edərək bir-birini leyl-səfalər,
    əyyami-ələm əqlimə gəlməzdi təbii.

    Bir ləhzə düşünmək nədir anmazdım o dəmlər,
    Yaxmaqda bu gün ruhumu suzişli ələmlər.

    Hər şey mənə xəndan görünürdü o zamanlar,
    Oxşardı kiçik qəlbimi həp tazə çiçəklər.
    Pərran idi bir yanda təbərza kələbəklər,
    Guya sevişirlər, öpüşürlərdi həp onlar.

    Gülqönçələr eylərdi səhər vəqti təbəssüm,
    Bülbüllər isə həpsi yekavaz tərənnüm...

    əflakə baxarkən məni məftun ediyordu,
    Parlaq günəşin mənzəreyi-şəşəədarı.
    Axşam duramaz, qərbə müsafir gediyordu,
    Şərqin o gözəl bakireyi-ləmənisarı.

    Lakin gecə bir başqa tamaşa buluyordum,
    Yıldızlara heyrətlə baxıb şad oluyordum.
    Yıldızlara heyrətlə baxar, öylə sanırdım,
    Həp tazə gəlinlər gəzinir ruyi-səmadə.
    Bir heykəli-sevda kimi pürşölə sanırdım,
    Gördükcə o məhzun qəməri seyrü səfadə.

    Hər mənzərə minlərcə lətafət saçıyordu,
    Guya ki, bədaye mənə ağuş açıyordu.

    əfsus!.. O gözəl günləri etdikcə təxəttür,
    Coşmaqda bu gün duyğularım böylə dəmadəm.
    Məhv etmədə imdi məni alami-təhəssür,
    Hərdəm qara xülyalar olub qəlbimə məhrəm.

    Lərzan eləyir ruhumu min dürlü məzalim
    əfsus... ki, mazi ədəm, ati isə müzlim...
    Sinemde yanar dağlar bahçeler bağlar yetim
    Sensizken canım ağlar bensizken memleketim
    Özüme bir kez dokun gör nasıl birisiyim
    Aşka aşıkken bile memleket delisiyim


  9. #9
    AyMaRaLCaN - ait Kullanıcı Resmi (Avatar)
    Üyelik tarihi
    24.08.08
    Mesajlar
    11.462
    Konular
    5174
    Beğendikleri
    0
    Beğenileri
    26
    Bahsedildi
    0 Mesaj
    Etiketlenmiş
    0 Konu
    Tecrübe Puanı
    100
    @AyMaRaLCaN

    Standart Cevap: Hüseyin Cavid Şiirleri

    OTUZ YAŞINDA




    Otuz yaşında saralmaq, açılmadan solmaq;
    Bu iştə bir mələyin virdi-şairanəsidir.
    Otuz yaşında gömülmək məzarə, məhv olmaq;
    Bu bir şikəstəəməl dilbərin təranəsidir.

    əvət, bu sisli, dəyərsiz həyat üçün hər kəs,
    Nə umsa cümlə hədər, həp birər çocuqca həvəs...

    Otuz yaşında!? Fəqət çox tühaf... nasıl, nə demək!
    Bu sirri bilmək üçün bir gün eylədim israr.
    O nazlı çöhrə şəfəqlər saçıb gülümsəyərək;
    Sevimli gözləri ta qarşısında xəndənisar
    Olan bir aynaya mətuf olub da söylədi: “Bax!
    Gülümsəyən bu rəsim yoxmu? Sevdiyim ancaq
    Bu lövhədən, bu gözəl çöhrədən ibarətdir,
    Mən istərəm o təravətlə daimi yaşamaq...
    O, yirmi bir sənəlik qönçeyi-lətafətdir
    Ki, həp təravəti-hüsniylə zövqyab olaraq
    Həyata qarşı gülər gözlərində istiğna,
    Nasıl da bənzəyir - insaf üçün - o çöhrə mana...

    əvət, şəbabımı təsvir edən o kölgə üçün,
    Pərəstiş eyləyərək mən həyatı sevmədəyim.
    Duyunca bir ufacıq inhitat o çöhrə üçün
    İçimdə hiss edərəm sanki bir əzabi-əlim.

    Şəbabü hüsnlə az-çox həyat imrənilir;
    Şəbabi-afəl üçün həfreyi-məzar eyidir.

    Bütün qadınlığı təsmim edən, əzib bitirən,
    Çoluq-çocuqlu, müşəvvəş həyat üçün daim
    Bir iştika duyulur ruhi-lərzədarimdən,
    Sürəkli ömrə onunçün tənəffür etmədəyim.

    Mən istəməm ki, şəbab ömr üçün sürüklənsin:
    Bu fikrə bir deyəcək varmı? Söylə allah için!”

    — Xayır, gözəl mələk! İnsaf üçün düşündüyünüz
    Bir az xəyalə, bir az şerə bənzəyirsə də... siz
    əmin olun ki, aldanmayırsınız: yalnız
    Bu dadlı fikri yaşatmaq qolay deyil, biliniz!

    Bu gün, yarın dəyişər ruhunuz, təbiətiniz,
    O yolda başqalaşır zövqi-şairiyyətiniz.

    Bu gün sıxıntılı zənn etdiyin sürəkli həyat,
    Həyati-ailə bilsən yarın nasıl sevilər?
    Çoluq-çocuq sənə ithaf edər də xoş nəğəmat,
    O dəm gözündə cahan pərdə-pərdə cilvələnər.

    İnan, o türrəyi-şəbrəngin olsa bərfalud,
    Həyata sən yenə məftun olarsan... olma ənud!
    Sinemde yanar dağlar bahçeler bağlar yetim
    Sensizken canım ağlar bensizken memleketim
    Özüme bir kez dokun gör nasıl birisiyim
    Aşka aşıkken bile memleket delisiyim


  10. #10
    AyMaRaLCaN - ait Kullanıcı Resmi (Avatar)
    Üyelik tarihi
    24.08.08
    Mesajlar
    11.462
    Konular
    5174
    Beğendikleri
    0
    Beğenileri
    26
    Bahsedildi
    0 Mesaj
    Etiketlenmiş
    0 Konu
    Tecrübe Puanı
    100
    @AyMaRaLCaN

    Standart Cevap: Hüseyin Cavid Şiirleri

    GECəYDİ



    Gecəydi... hər yeri sarımışdı bir sükuti-həzin,
    Donuq ziyalı fanarlar baxardı həp qəmgin.
    Yavaş-yavaş yürüyürdüm yolumla pürfikrət,
    Önümlə ərzi-vücud etdi bir soluq surət.
    O bir cavan idi, küskün baxışlı, həm yorğun;
    Vücudu xəstə, mükəddər, həyatı çox durğun...
    Kəsik nəfəslə yürür, söylənir də, inlərdi,
    O bir xəyali-bəid arxasınca titrərdi.
    Nədənsə cəzb eləyirdi o hər adımda məni,
    Həmən maraq ilə təqibə başladım izini.
    Onunla, iştə onun kölgəsilə çox məhzun
    Yürür,gedir, düşünürdüm; göründü bir balkon
    Ki, süslü pəncərəsi, şıq, ipəkli pərdələri,
    Nasılsa eylədi dilxun zavallı dərbədəri.
    Dayandı qarşıda, həsrətlə əşkbar olaraq,
    Həzin-həzin baxınıb söyləyirdi sızlayaraq:

    “Sən, ey sevimli mələk! Ah... zalım, ey zalım!
    Sən ey nədimeyi-ruhum, ümidi-iqbalım!
    Sən, iştə həp sən idin cilvəgahi-amalım,
    Keçərdi günlərim əvvəl səninlə şatirü şən.
    Nə oldu? Söylə, neçin böylə bivəfa çıxdın?
    Şikəstə könlümü bilməm neçin yıxıb-yıxdın?
    Neçin ümidimi məhv eylədin? Nədən bıqdın?
    Nədən atıb məni, əğyarə həmdəm oldun sən?!
    Mən eşqə uymaz, inanmazdım, ey pəriyi-səhər!
    O hissi məndə fəqət sən yaratdın... ey dilbər!
    Hüzur qəlbimi aldın da ömrüm oldu hədər,
    Tutuldum iştə o dami-bəlayə qafil ikən...
    Mənimlə hər gecə həmbəzm olub gülümsər idin,
    Məhəbbət olmasa aləm xarab olar der idin,
    Dodaq-dodaqda öpüşdükcə xeyli söz verdin.
    Nə oldu, üz çevirib, qaçdın aqibət məndən?
    Fəqət bahari-şəbabımda bir çiçək buldum,
    Qaçırdım əldən, onun həsrətilə məhv oldum.
    O sənsən ah...sən! Uğrunda bax nasıl soldum?
    Səninlə söndü həyatım, yanıb kül oldum mən.
    Gəl, iştə qəlbimi gəl yar, çıxar məhəbbətini!
    Gözəl mələk! Məni gəl qurtar, al əmanətini!
    Yetər, yetər!.. Çəkəməm qeyri-bari-firqətini,
    Qapında kəndim üçün qazmaq istərəm mədfən.”

    Zavallı gəncin o titrək püriştika səsini,
    Sükuti-leyli yaran nəşəsiz təranəsini
    Kim anlar, ah... ona kim etina edər? Heyhat!..
    O aşiyanə girən şey fəqət süruri-nəşat...
    O infialı, o suzişli halı kim dinlər?
    Verir cavab ona ancaq sitəmli qəhqəhələr.
    Qopub gələn o şətarətli səs bir istiğna
    Ki, daima onu yaxmaqla həzz alır guya...
    O sərsəri, o səfil... onca fəzlədir yaşamaq,
    Yaşarsa, həp yanaraq yəs içində məhv olacaq.
    Sönük vücudu saçar hər dəm atəşin fəryad,
    Fəqət nə çarə! əsərsiz bütün bu istimdad...

    Nəhayət, oldu rəhakari iztirabı onun
    əlində patlayan atəşli bir cılız qurşun.
    Ayaqda durmaq üçün onda yoxdu tabü tavan;
    Sərildi yerlərə, lakin püriztirabü fəğan
    Deyirdi: “Yox daha səbrim, gecikmə, gəl, mələyim!
    Gəl, iştə, getməliyəm; əlvida!.. Gözəl mələyim!.
    Sinemde yanar dağlar bahçeler bağlar yetim
    Sensizken canım ağlar bensizken memleketim
    Özüme bir kez dokun gör nasıl birisiyim
    Aşka aşıkken bile memleket delisiyim


Etiketler

Yer imleri

Yetkileriniz

  • Konu Acma Yetkiniz Yok
  • Cevap Yazma Yetkiniz Yok
  • Eklenti Yükleme Yetkiniz Yok
  • Mesajinizi Degistirme Yetkiniz Yok
  •  

Giriş

Facebook Baglan Giriş