Kullanıcı Tag Listesi

Bu yaşanmış öyküyü aktaran, sayın Dr. Ömer Musoğlu 85 yaşındadır ve halen İstanbul Moda''da oturmaktadır. Her Türk''ün ibretle okuyacağı bu öyküyü sizlerle paylaşmak istedim. '' 1957 yılında İstanbul Tıp Fakültesi''nden mezun olup ihtisas yapmak üzere ABD''ye gitmiştim. Görev yaptığım hastahanede başımdan geçen ilginç bir hadiseyi şöyledir: Amerika''ya gittiğim ilk yıllar... New York''da Medical Center Hospital''da görev almıştım. Fakat vazifem kan almak, kan vermek, serum takmak,

Bu konu 1298 kez görüntülendi 6 yorum aldı ...
TÜRK DEYİNCE 1298 Reviews

    Konuyu değerlendir: TÜRK DEYİNCE

    5 üzerinden | Toplam: 0 kişi oyladı ve 1298 kez incelendi.

  1. #1
    gonul gull - ait Kullanıcı Resmi (Avatar)
    Üyelik tarihi
    30.07.08
    Mesajlar
    447
    Beğendikleri
    0
    Beğenileri
    14
    Bahsedildi
    0 Mesaj
    Etiketlenmiş
    0 Konu
    Tecrübe Puanı
    411
    @gonul gull

    Standart TÜRK DEYİNCE

    Bu yaşanmış öyküyü aktaran, sayın Dr. Ömer Musoğlu 85 yaşındadır ve halen İstanbul Moda''da oturmaktadır. Her Türk''ün ibretle okuyacağı bu öyküyü sizlerle paylaşmak istedim.

    '' 1957 yılında İstanbul Tıp Fakültesi''nden mezun olup ihtisas yapmak üzere ABD''ye gitmiştim. Görev yaptığım hastahanede başımdan geçen ilginç bir hadiseyi şöyledir:

    Amerika''ya gittiğim ilk yıllar... New York''da Medical Center Hospital''da görev almıştım. Fakat vazifem kan almak, kan vermek, serum takmak, elektrokardiyografi çekmek gibi işler... Yeni gelmiş doktorlar hemen doğrudan hasta muayenesine, tedavisine verilmiyor. Diğer zamanlarda da laboratuvarda çalışıyorum. Bir hastaya gittim. Yaşlıca bir adam, tahminen yetmiş beş yaşlarında. "kan vereceğim kolunuzu açar mısınız?" dedim. Adamcağız kanserdi ve aynı zamanda kansızdı. Kolunu açtım, baktım pazusunda Türk bayrağı dövmesi var. Çok ilgimi çekti, kendisine sormadan edemedim: "Siz Türk müsünüz?"

    Kaşlarını yukarıya kaldırarak "hayır" manasına bir işaret yaptı. Ama ben hala merak ediyorum. "Peki bu kolunuzdaki Türk bayrağı nedir?" "Aldırma öylesine bir şey işte." dedi.
    Ben yine ısrarla: "Fakat benim için bu çok önemli, çünkü bu benim milletimin bayrağı, benim bayrağım..." Bu söz üzerine gözlerini açtı. Derin derin yüzüme baktı ve mırltı halinde sordu:

    "Siz Türk müsünüz?"

    -Evet Türk''üm.

    İhtiyar gözlerime tanıdık bir göz arıyor gibi baktı. Anlatmaya başladı:

    "Yıl 1915.Çanakkale diye bir yer var Türkiye''de. Orada savaşmak üzere bütün Hristiyan devletlerden asker topluyorlardı. Ben, Avustralya Anzaklarındandım. İngilizler bizi toplayıp dediler ki: "Barbar Türkler Hristiyan dünyasını yakıp yıkacaklar. Bütün dünya o barbarlara karşı cephe açmış durumda. Birlik olup üzerlerine gideceğiz. Bu savaş çok önemlidir."

    Biz de inandık sözlerine ve savaşmak isteyenler arasına katıldık. Beynimizi yıkayan İngilizler Türklere karşı topladığı askerlerin tamamını Çanakkale''ye sevk ediyormuş. Bizi gemilere doldurup Mısır''a getirdiler, orada birkaç ay talim gördük, sonra da bizi alıp Çanakkale''ye getirdiler.

    Savaşın şiddetini ben ilk orada gördüm. Öyle ki denize düşen gülleler suları metrelerce yukarı fışkırtıyor, gökyüzünde havai fişekler geceyi gündüze çeviriyordu. Her taarruzda bizden de Türklerden de yüzlerce insan hayatının baharında can veriyordu. Fakat biz hepimiz Türklerdeki gayret ve cesareti gördükçe şaşırıyorduk. Teknolojik yönden çok çok üstün olduğumuz gibi sayı bakımından da fazlaydık. Peki onlara bu cesaret ve kuvveti veren şey neydi? İlk başlarda zannediyordum ki İngilizlerin bize anlattığı gibi Türkler barbarlıktan böyle saldırıyorlar: Meğer bu barbarlıktan değil yüreklerindeki vatan sevgisinden kaynaklanıyormuş.

    Biz karaya çıktık. Taarruz edeceğiz, bizi püs****üyorlar. Tekrar taarruz ediyoruz, bizi yine püs****üyorlar. Tekrar taarruz ediyoruz... Derken böyle bir taarruzda başımdan yediğim bir dipçik darbesiyle kendimden geçmişim. Gözlerimi açtığımda kendimi yabancı insanların arasında buldum. Nasıl korktuğumu anlatamam. İngilizler bize Türkleri barbar, vahşi kimseler olarak tanıttı ya... Ama dikkat ettim, bana hiç de öfkeli bakmıyorlar, yaralarımı sarmışlar. İyice kendime gelince bu defa çantalarında bulunan yiyeceklerinden ikram ettiler bana. İyi biliyorum ki onların yiyecekleri çok çok azdı. Bu haldeyken bile kendileri yemeyip bana ikram ediyorlardı. Şok oldum doğrusu. Dedim ki kendi kendime: "Bu adamlar isteseler beni şu anda öldürürler ama öldürmüyorlar, beni doyuruyorlar. Veyahut isteseler önceden öldürebilirlerdi. Halbuki beni cephenin gerisine götürdüler."

    Biz esirlere misafir gibi davranıyorlardı. Bu duygularla ''Yazıklar olsun bana'' dedim. Böyle asil insanlarla ben niye savaşıyorum, niye savaşmaya gelmişim? Bu İngiliz milleti ne yalancıymış, ne kadar Türk düşmanıymış'' diyerek pişman oldum. Ama bu pişmanlığım fayda etmiyor ki... Bu iyiliğe karşı ne yapsam diye düşündüm durdum günlerce. Nihayet bizi serbest bıraktılar.

    Memleketime döndüm. İşte memlekette Türk milletini ömür boyu unutmamak için koluma bu Türk bayrağı dövmesini yaptırdım. Bu bayrağın esrarı bu işte."

    Benim gözlerim dolu dolu ihtiyara bakarken o devam etti: "Talihin cilvesine bakın ki o zaman ölmek üzereyken yaralarımı iyileştirerek sıhhate kavuşmama çaba sarfeden Türklerdi. Şimdi de Amerika gibi bir yerde yıllar sonra yine iyileştirmeye çaba sarfeden bir Türk... Ne garip değil mi? Avustralya''dan Amerika''ya gelirken bir Türkle böyle karşılaşacağımı hiç tahmin etmezdim. Siz Türkler gerçekten çok merhametli insanlarsınız. Bizi hep kandırmışlar, buna bütün kalbimle inanıyorum."

    Bu sözlerin ardından nemli gözlerle "Bana adınızı söyler misiniz?" dedi. "Ömer" cevabını verdim. Merakla tekrar sordu: "Peki niçin Ömer ismini vermişler sana?"

    -Babam Müslümanların ikinci halifesinin isminden ilham alarak bana Ömer adını vermiş.
    -Senin adın Müslüman adı mı?

    Ben, "Evet, Müslüman adı." deyince yüzüme baktı, doğrulmak istedi. Onun yatakta oturmasına yardım ettim. Gözleri dolu doluydu. Yüzüme bakarak dedi ki: "Senin adın güzelmiş. Benim adım şimdiye kadar Josef Miller'' şimdiden sonra "Anzaklı Ömer" olsun." "Olsun" dedim.

    -Peki hekim beni Müslüman eder misin? Müslüman olmak zor mu?

    Şaşırdım, nasıl da birdenbire Müslüman olmaya karar vermişti? Meğer o bunu hep düşünüyormuş da kimseyle konuşup soramadığı için gerçekleştirememiş. "Tabii" dedim. "Müslüman olmak çok kolay." Sonra kendisine imanın ve İslam''ın şartlarını anlattım, kabul etti. Hem kelime-i şehadet getiriyor, hem de ağlıyordu. Mırıldandı: "Siz Müslümanlar tesbih çekersiniz, bana da bir tesbih bulsan da ben de yattığım yerden tesbih çekerek Tanrı''yı ansam olur mu?"

    Bu sözden de anladım ki dedelerimiz savaş esnasında Tanrı''yı zikretmeyi ihmal etmiyormuş. Sonrasında bir tesbih bularak kendisine getirdim. Hasta yatağında tesbih çekiyor, biz de tedavisiyle ilgileniyorduk. Bir gün yanına gittiğimde samimi bir şekilde rica etti: "Beni yalnız bırakma olur mu?"

    -Ne gibi Ömer amca?
    -Ara sıra gel de bana İslam''ı anlat! Sen çok güzel şeylerden bahsediyorsun. O sözleri duydukça kalbim ferahlıyor.

    O günden sonra her gün yanına gittim, bildiğim kadarıyla dinimizi anlattım. Fakat günden güne eriyip tükeniyordu. Kaç gün geçti tam hatırlamıyorum, hastanenin genel hoparlöründen bir anons duydum:
    "Doktor Ömer, lütfen 217 numaralı odaya gelin!"

    Hemen yukarı çıktım. Ömer amcanın odasına vardığımda gördüğüm manzara aynen şöyleydi: Sağ elinde tesbih, açık duran sol kolunun pazusunda dövme Türk bayrağı, göğsünde imanıyla koskoca Anzaklı Ömer son anlarını yaşıyordu.

    Hemen başucuna oturdum, kendisine kelime-i şehadet söylettim, o şekilde kucağımda ruhunu teslim etti''...


    Konu Bilgileri       Kaynak: www.azeribalasi.com

          Konu: TÜRK DEYİNCE

          Kategori: Gazete,Dergi,İnternetten Alıntılar

          Konuyu Baslatan: gonul gull

          Cevaplar: 6

          Görüntüleme: 1298


  2. #2
    Aybalam76 - ait Kullanıcı Resmi (Avatar)
    Üyelik tarihi
    10.08.08
    Mesajlar
    2.622
    Beğendikleri
    21
    Beğenileri
    88
    Bahsedildi
    0 Mesaj
    Etiketlenmiş
    0 Konu
    Tecrübe Puanı
    100
    @Aybalam76

    Standart



    Emeğine sağlık gönül, süper bir eklenti. Tüylerim diken diken oldu. Medeniyetn M sinden habersiz batı tarih boyunca bizi hep barbarlıkla suçluyolar ve tüm dünyaya hakim olacağız korkusuyla yaşıyolar. İşlerine gelmediği için böyle olayları görmezler. Allah her zaman bizi düşmanlarımıza karşı korusun ve yüceltsin

  3. #3
    gonul gull - ait Kullanıcı Resmi (Avatar)
    Üyelik tarihi
    30.07.08
    Mesajlar
    447
    Beğendikleri
    0
    Beğenileri
    14
    Bahsedildi
    0 Mesaj
    Etiketlenmiş
    0 Konu
    Tecrübe Puanı
    411
    @gonul gull

    Standart

    Teşekkür ederim aybalam.şimdiki insanimizin yaptiklarini görüp üzülüyordum ama bu yaziyi okuyunca insanin aslina çekeceğini ve bizlerin gurur duyulacak bir geçmişin mirasçilari olduğumuz aklima geldi.yeterki uyanmalim artik.özümüze dönelim.

  4. #4
    Dygsuz - ait Kullanıcı Resmi (Avatar)
    Üyelik tarihi
    30.07.08
    Mesajlar
    10.861
    Beğendikleri
    0
    Beğenileri
    481
    Bahsedildi
    0 Mesaj
    Etiketlenmiş
    0 Konu
    Tecrübe Puanı
    848
    @Dygsuz

    Standart

    Savaşta bile yediği üzümün bedelini asmanın dalına bağlayan Türk askerinden başka bir tavır beklenemez.

    Teşekkürler Gönül güzel ve bir o kadarda anlamlı bir yazı.

  5. #5
    gonul gull - ait Kullanıcı Resmi (Avatar)
    Üyelik tarihi
    30.07.08
    Mesajlar
    447
    Beğendikleri
    0
    Beğenileri
    14
    Bahsedildi
    0 Mesaj
    Etiketlenmiş
    0 Konu
    Tecrübe Puanı
    411
    @gonul gull

    Standart

    Teşekkür ediyorum duygusuz.
    Aslini unutan kendini unutmuş demektir.

  6. #6
    Il_ke - ait Kullanıcı Resmi (Avatar)
    Üyelik tarihi
    07.08.08
    Mesajlar
    1.284
    Beğendikleri
    0
    Beğenileri
    32
    Bahsedildi
    0 Mesaj
    Etiketlenmiş
    0 Konu
    Tecrübe Puanı
    422
    @Il_ke

    Standart

    teşekür ederiz gönül abla.bencede artik uyanalim bir dur diyelim bu gidişe
    SÖZ KONUSU VATANSA GERİSİ TEFERRUATTIR..

    BİZ BU VATANI,MİLLETİ VE BAYRAĞI KARŞILIKSIZ SEVDİK
    .

  7. #7
    Enes_ - ait Kullanıcı Resmi (Avatar)
    Üyelik tarihi
    16.08.08
    Mesajlar
    505
    Beğendikleri
    0
    Beğenileri
    15
    Bahsedildi
    0 Mesaj
    Etiketlenmiş
    0 Konu
    Tecrübe Puanı
    403
    @Enes_

    Standart

    Alıntı Dygsuz Rumuzlu Üyeden Alıntı
    Savaşta bile yediği üzümün bedelini asmanın dalına bağlayan Türk askerinden başka bir tavır beklenemez.

    Teşekkürler Gönül güzel ve bir o kadarda anlamlı bir yazı.


    selamünaleyküm; öncelikle emeginize sağlık gönül güll hanım daha öncede okumuştum bu yazıyı hatta begendigim için üye olduğum sitelerede eklemiştim. ve dygsuz hanımın sözünü ettigi konuya yakın bir bilgiyide ben okumuştum yanılmıyorsam bir sefer hazırlığında üzüm bahçesinin yanından geçildikten sonra o zamanın padişahı orduyu durduruyor ve üzüm bahçesini kontrol ediyor ve şunu diyor;

    -tek bir salkım üzüm dahi koparılmış olsaydı bu seferi iptal ederdim











    Bin sene de okusam ne biliyorsun diye sorsalar bana ?
    HADDİMİ BİLİRİM derim

    yaşamak için doğdum ölmek için yaşıyorum;gün gelecek yaşamak için ölecegim






Yetkileriniz

  • Konu Acma Yetkiniz Yok
  • Cevap Yazma Yetkiniz Yok
  • Eklenti Yükleme Yetkiniz Yok
  • Mesajinizi Degistirme Yetkiniz Yok
  •  

Giriş

Facebook Baglan Giriş