PDA

Orijinalini görmek için tıklayınız : DOST dediklerimiz ve Dostun Eli...



-
21.04.09, 12:42
DOST!"
Bu kelimeyi duyduğum an tam göğsümün ortasına bir acı saplanıyor.
Nefes alamıyorum ve acı görülmemiş bir hızla büyüyor..
Kötü bir sarmaşık gibi bir anda sarıyor her yanımı,
Tüm bedenimin en ücra köşelerine kadar uzanıyor her bi dalı.
Özelliklede kalbimi seçiyor.
Öyle kuvvetli sarıp sarmalıyorki kalbimi, en derin yerlerine kadar ulaştırıyor en kuvvetli dallarını
Ve en sonunda paramparça ediyor şu minicik kalbimi..
Ama yetmiyor.
Büyümeye,
Beni sarmaya devam ediyor acı.
Hiç durmayacakmış gibi...
Dayanılmaz hale geldiği an gözlerime bir bulut iniyor,
Simsiyah ve yoğun bir bulut...
Bir anda şimşekler çakıyor ve damlalar düşmeye başlıyor.
Birbirini takip eden sürekli damlalar
Hızla süzülüyor gözlerimden,
Her zaman hayata gülerek bakan gözlerimden...
Şuursuzca başım öne düşüyor.
Küçülüyorum olduğum yerde,
Siniyorum sessizliğin en uzak köşesine.
Orada, o köşede kaybediyorum kendimi.
Sonra....


Aniden bir umut yeşeriyor.
O köşede kaybettiğim kendimi bir an bulur gibi oluyorum,
O köşeden bir an uzaklaşır gibi oluyorum.
Ben uzaklaşırken o köşeden
Yeşeren o umut büyümeye yelteniyor.

AMA..
Bir anda acı çıkıyor karşısına,
İzin vermiyor büyümesine.
Yok etmek istiyor küçük umudu.
Ama başaramıyor,
Tamamen yok edemiyor.

İşte O AN...
Büyük bir kargaşa başlıyor.
Acı ve umut karşı karşıya...
Tüm güçleriyle birbirlerini yok etmeye çalışıyorlar,
Tüm varlıklarını ortaya koyuyorlar.
Olanca güçleriyle direniyorlar birbirlerine.
Bir an umut yeşerir gibi oluyor ama acı tepesine biniyor hemen,
Bir an acı umudu boğmaya başlıyor ama umut sert bir şekilde püskürtüyor onu.
Bu böyle devam ediyor.

Canım yanıyor,
Sessizlik tekrar beni ele geçirmeye başlıyor.
Zorla beni o soğuk ve uzak köşeye tekrar itiyor...

Sonuç mu?
Bu kargaşanın sonunda umutta acıda güçsüz kalıyor.
Biri birine üstün gelemiyor.
İkiside yıpranmış şekilde geri dönüyorlar yerlerine,
Bir dahaki karşılaşmaya kadar güç toplamak için çekiliyorlar ortadan,
Bir dahaki kargaşada üstün gelmek için.

KISACASI..
Sonuç yok.
Kazanan yok.
Sadece bir tane kaybeden var.
Ben kaybediyorum.
Bu kargaşanın içinde kendimi kaybediyorum..
Ta ki gerçek bir dost gelip beni kurtarana kadar...

Sessizliğin o en uzak, en soğuk, en karanlık köşesi beni esir ederken,
İnsanlar gelip geçiyor...
Kimileri farketmiyor beni,
Kimileri farkediyor ama önemsemiyor.

Ama bazıları var ki farkettikleri an
Geliyorlar yanıma,
Tutup kaldırıyorlar beni.
Kurtarıyorlar o korkunç köşeden.
Sonra oturup başkalarının açtığı yaraları kapatıyorlar,
Sanki kendileri açmış gibi...
Var olan tüm sevgileriyle iyileştiriyorlar beni,
O sevgiyle sarıyorlar yaralarımı.

TEŞEKKÜRLER HEPİNİZE...
Beni o kasvetli yerden kurtardığınız için,
O kocaman ve sıcacık sevginizle beni sardığınız için,
Başkalarının açtığı ve tek başıma asla kapatamayacağım yaraları kapattığınız için hepinize çok teşekkürler...Alinti

Hep gercekci dostlarda kalici olanlarda karanlikta kaldigimiz mumunu yakacak olanlarin yanimizda olmasi dileklerimle...